برای کیان عزیزم

  کیان عزیزم. صبح روز دوشنبه ٧ شهریور ساعت ٥:٣٠ صبح من و بابایی همراه مامان جون و خاله مهدیس به کلینیک خانواده بهارستان رفتیم. هوا کاملاً تاریک بود عزیزم این از معایب دکتر سحر خیز داشتنه! وقتی رسیدیم بیمارستان برای مامان پرونده تشکیل دادند و یک عالمه امضا و اثر انگشت گرفتند که معنی کلی همش این بود که اگه هر بلایی توی اتاق عمل سر من و تو اومد به خودمون مربوطه و نه هیچ کس دیگه. فکر نکنی من مامان سوسولی بودم و برای راحتی کار تصمیم گرفتم تو را با عمل سزارین به دنیا بیارم و لذت زایمان طبیعی را از خودم دریغ کنما. نه عزیزم من همه کلاسهای زایمان طبیعی را هم رفتم ولی خانم دکتر گفتند که شما زیادی توی دل مامان پرخوری کرد...

پسریکساله من، عکسهای تولدت را برات تو یک پست دیگه گذاشتم و اینجا می خوام برات شرح تولدت را بدم تا فکرنکنی همه چیز خیلی راحت انجام شده. مامانی تقریباً از اوایل تابستون شروع کرد به انجام کارهای تولدت و الان که فکر میکنم هیچی از تابستون نفهمیدم. انگارهمه حواسم به تو و یکساله شدنت بوده. تم تولدت را کفشدوزک انتخاب کردم چون خودم خیلی خیلی دوستش دارم و یک موقعی وقتی تو دل مامانی بودی هوس کرده بودم سیسمونیتو قرمز و مشکی و کفشدوزکی بچینم ولی خیلی زود پشیمون شدم. اول به خاطروسایل آبی و لیمویی که مامان جون خریده بود و بعد هم به خاطراینکه  یک عده از روانپزشکا میگند که رنگ قرمز و مشکی ارامش بخش نیست و نی نی را عصبی میکنه؟ تم تولدت شد کفشدوزک . ب...

پسرم در کمال ناباوری من یکساله شد. بعضیاز وقتها توی زندگی یکسال به اندزه یک عمر طول میکشه و بعضی وقتها اینقدر سریع میگذره که قابل باور نیست. اتفاقی که امسال برای من افتاد. تمام سعیم را کردم تا از لحظه لحظه با کیان بودن لذت ببرم. سعی کردم دچار روزمرگی نشم و به داشتنش عادت نکنم. سعی کردم هر روز برام یک روز تازه باشه با یک عالمه اتفاقهای تازه. کارهای جدید و بزرگ شدنهای شیرین. الان که به پسر یکسالم نگاه میکنم به روزهایی فکر میکنم که دلم می خواست بدونم چه شکلیه، به لحظه اولی که دیدمش و در باورم نبود که این تا چند ساعت قبل توی دلم بوده. روزهایی که درد میکشیدم و شیر میدوشیدم تا حتماً پسرکم آغوز بخوره، به لحظه هایی که تمام سعیم را میکردم&...

سلام پسری. تعطیلات عید فطر امسال یک هفته قبل از تولد شما بود و ما با فامیلهای مامان جون رفتیم چادگان. چادگان یک منطقه تفریحی و ویلاییه که حدود ٢ ساعت از خونمون فاصله داره و  مامانی وقتی کوچولو بود خیلی خیلی اونجا را دوست داشت و بهش خوش میگذشت.حالا که بزرگ شدیم دیگه خیلی کمتر میریم ولی تعطیلات عید فطر رفتیم و اونجا بودیم. وقتی برگشتیم اینقدر حواس مامانی به تولد شما بود که وقت نشد عکساشو برات بزاره. شنبه بعد از ظهر راه افتادیم و یکشنبه اخر شب برگشتیم. البته به خاطر تعطیلی برگشتنه کلی تو ترافیک موندیم. اونجا خیلی شیطونی و دلبری کردی ولی شب اصلاً خوب نخوابیدی. فکر کنم چون هوا خیلی خنک تر از خونمون بود دوباره بینی کوچولوت گرفته بود ...

کیان موشه یکی از تفریحات تو که باعث شده بود همیشه یک چشمت به در دستشویی باشه تا ببنی ما کی یادمون میره درش را ببندیم این بود که خودت را بی صدا به اونجا برسونی و بری تو و بری سراغ مینی واشرت و تزیینات خوشگلی که من و خاله مهدیس با یک عالمه وسواس برای سیسمونیت چیدیم روی اون را دونه دونه بکنی و چون از حالت ژلاتینیش خوشت می اومد یواشکی میذاشتی تو دهنت. مامان و بابا کلی برات مودبانه توضیح میدادند که خطرناکه و نباید بکنی تو دهنت و خیلی هم مواظب بودند که در اونجا باز نمونه ولی....اینقدر موش بازی در اوردی که بابا مجید عصبانی شد و همه برچسبهای روی مینی واشرت را کند و انداخت تو سطل! تو هم چند روزی میدویدی و میرفتی سراغش ولی وقتی میدیدی چیزی روش نیس...

  کیان موشه امروز 29 ماه رمضونه و این یعنی از روز تولد تو یک سال قمری گذشته. پارسال 29 ماه رمضان دقیقاً همین ساعتی که الان دارم  وبلاگتو می نویسم و تو خوابی ( اگه بیدار باشی هیچکس اجازه نداره بیاد پای کامپیوتر چون میای و خاموشش میکنی).چشمهامو باز کردم و به ساعت روبروم نگاه کردم و سرمو اوردم بالا ببینم چه خبره که دیدم دکتر بیهوشیم جلوم نشسته و داره پرونده پر میکنه. 1 ساعت ونیم از وقتی برای اخرین بار ساعت را دیده بودم میگذشت و فهمیدم که شما به دنیا اومدی. چه حس خوبی بود. پارسال ماه رمضان 30 روزه بود و ما و شما روز 30 ام مرخص شدیم و فرداش یعنی عید فطرهمه اومدند دیدنمون. مادر جون همه روزه هاشو میگیره و پارسال به مامانی گفت...

پسرم اولین قدم مستقل زندگیشو در 25 مرداد 1391 یعنی در 11 ماه و ١٨ روزگی برداشت. البته یکی نبود و دو قدم بود. خونه مامان جون داشتی طبق معمول با میز تلویزیون بازی میکردی و اواز می خوندی ومنم داشتم نگات میکردم، که خاله از دانشگاه اومد و زنگ خونه را زد. مامان جون اومد که بره در را باز کنه و بهت گفت کیان بیا بریم در را رو خاله باز کنیم. تو هم میز تلویزیون را ول کردی و خودت دو قدم راه اومدی تا پیش مامان جون و رفتی تا در را باز کنی. عزیزم خیلی خیلی خوشحالم. دوست داشتم روز تولدت بتونی راه بری و حالا تونستی. از اون روز بازم سعی میکنی دستتو ول کنی و راه بری ولی فقط یک قدمهو بعد تپی می شینی و خودت می خندی. خدا ممنون که منو لایق این خوشحالی ها...

پسر گلم دو روز پشت سرهم دو تا از اولین هاتو تجربه کردی که اصلاً هم اولین های خوبی نبود و مامان ناراحته. یعنی فکر میکنه تقصیر خودشه و مواظبت نبوده. اولیش جمعه بود که بابایی خونه بود و داشتی با بابا تو هال بازی میکردی و مامانی هم داشت آشپزی میکرد. فر هم روشن بود و اصلاً یادم نبود که شما میای دستتو میذاری به فر و می ایستی. تند تند اومدی تو آشپزخونه و دستتو گرفتی به فر تابلند شی و نوک انگشتت سوخت. عزیزم انگشت وسطی دست چپت بود. هم ترسیدی و هم دردت گرفت.دلم برات یک عالمه سوخت.اخهتو خیلی نجیبی وفقط یک کوچولو غر زدی. من اگه انگشت خودم اینطوری بسوزه بیشتر جیغ میزنم تا تو. براتخمیر دندون زدیم و زیر آب سرد گرفتیم. جرات نکردم کرم سوختگی بزنم. فکرکر...

پسر گلم ، مامانی یکهو به این نتیجه رسید که نکنه داره در تربیت تو کوتاهی میکنه و از هوش تو استفاده نمی کنه و یک دفعه تصمیم گرفت که از خاله ها کمک بگیره، دوستهای مامانی گفتند که برای شما سی دی با نی نی بگیرم. یکروز عصر با مامان جون و خاله رفتیم بیرون.کلی گشتیم تا از شهر کتاب چهارباغ پیدا کردیم و خریدیم. 1 و 2 را خریدم تا اگه دوست داشتی بقیشو بگیرم. تا برسیم خونه شماره یکش گم شد و نمیدونم کجا افتاد ولی شماره 2 را صبح برات گذاشتم و اینم نتیجش: نشستی تو کریرت که خودت دو روزه از تو اتاقت اوردیش بیرون و میری توش می شینی. مامان این شکلی شد بعد از 5 دقیقه گردنت افتاد 1 دقیقه بعدش از تو کریر اومدی بیرون و رفتی طرف میز تلویزیون ...