روز مادر

کیان عزیزم امروز برای تو نمی نویسم، امروز برای کسی می نویسم که اومدن تو باعث شد خیلی خیلی بیشتر دوستش داشته باشم و یا شاید بهتره بگم مدل دوست داشتنم عوض شد. حالا دیگه یک جور دیگه بهش نگاه میکنم، دیگه حاضرم هرکاری برای خوشحالیش بکنم. حالا معنی همه سخت گیریها، نه گفتن ها، اضطرابها و نگرانیهاش را می فهمم. حالا میدونم که چه شبها و روزهایی به خاطر من از خوابش گذشته، میدونم برای دیدن یک لبخند روی لبهای من حاضر بوده از همه دنیاش بگذره، میدونم که برای خوردن یک قاشق بیشتر غذام حاضر بوده هر کاری بکنه، میدونم چطور با همه وجودش نگرانم بوده و میدونم که بارها و بارها از خدا خواسته مریضی من مال اون باشه و من سالم باشم. حالا میدونم برای آرومشدن من از همه آرامشش گذشته، میدونم با گریه هام گریه کرده و میدونم که امید زندگیشم.

شاید این چیزها را تا پارسال فقط میشنیدم و فکر میکردم می فهمم ولی حالا با تمام وجودم حسش میکنم. حالا میدونم که تنها توقعش از من، خوشبختیمه.

حالا به خاطر تمام کارهایی که کردم و ناراحتش کردم شرمندم، به خاطر همه لجبازیهای کودکانم، به خاطر نگرانیهایی که براش درست میکردم و همه کارهایی که باعث شده به خاطرش حتی یک لحظه هم ناراحت شده باشه. به خاطر همه روزهایی که نگرانیشو ندیدم، روزهایی که نفهمیدمش و ساعتهایی که غیر از تشکر چیز دیگه ای به زبون آوردم شرمندم.

خدایا ممنون که من را امسال لایق اسم مادر دونستی. ممنون که گذاشتی منم این حس زیبای مادری را تجربه کنم. خدایا کمک کن شرمنده این اسم نباشم.