پسرم راه افتاد!

٢٢ شهریور ١٣٩١ یعنی در ١ سال و ١٥ روزگی کیان راه افتاد. از بس که اطرافمون نی نی نداریم، مامانی منتظر بود تا یک قدم های تو بشه دو تا و هی زیاد بشه تا کم کم راه بیفتی. ولی....چهارشنبه تعطیل بود و مامان و بابا داشتند یکم خونه را تمییز میکردند و مامانی داشت شیشه های میز هال را تمیز میکرد و تو هم رفته بودی دنبال بابا تو مهمونخونه و شیطونی میکردی که بابا اومد توی هال و تو نشسته بودی کف مهمونخونه و داشتی با سطل اونجا بازی میکردی و به بابا غر زدی که چرا رفتی؟ بابا هم وایساد و بهت گفت خب تو هم بیا و کاملاً انتظار داشت که چهاردست و پا بیای پیشش که شما بلندشدی وهمونطور که سطل توی یک دستت بود اومدی تا هال و بعد بازم راه اومدی تا پیش من! اینم قیافه من و بابا . واقعاً باورمون نمی شد که تو یکدفعه راه بیفتی. وقتی یکم گذشت تازه فهمیدیم چی شده کلی خوشحال شدیم و بوست کردیم یک عالمه.

توی کفشهات فقط یکدونه سوت دار داشتی که اونم مال چند ماهگیت بود و من فلسفه سوتش را نمی فهمیدم چون اون موقع که نی نی راه نمیره ولی حالا برای الان که تا تا میکنی و دل مامانی ضعف میره، مخصوصاً برای اونموقع که داری تند تند میری و یکدفعه گوپی میخوری زمین تو کفشهای سیسمونیت یک کفش چراغ دار پیدا کردم که دوستش داری و خیلی باحاله. ولی بیشتر نی نی های بیرون خونه که می بینند دوستش دارند.اخه تو که پشت سرت را نمی بینی! ولی مامان جون هم دیروز برات یک کفش باب اسفنجی سوت دار خرید . اولین بار که پات کردم و راه رفتی و سوت میزد هی دور و برت را نگاه میکردی و دنبال علت صدا میگشتی تا فهمیدی وقتی پاهاتو بلند میکنی و زمین میذاری صدا میده! خیلی بامزه ای پسری. دلم برای همه روزهایی که پشت سر گذاشتیم تنگ شده.

چطوری میشه از نی نی که داره راه میره عکسی که گرفت که مات نباشه!